Op dit moment zijn er 6 viervoeters die hier vast wonen.

Onze eerste vaste bewoner is Luna (°2008), een mooie rooie meid die bij mij woont van toen ze nog een klein kittentje was. Luna is een beetje een eenzaat die niet van andere katten houdt. Zij woont op onze slaapkamer en kan door haar kattenluikje naar buiten, waar ze haar favoriete plekje heeft onder een struik hortensias. Haar favoriete bezigheden zijn hoofdkussens inpalmen, een opleiding tot papegaai volgen zodat ze fier op mijn schouder kan zitten, en zonnebaden.



De tweede blijver is Denna (°????). Zij werd door haar vorige mensen achtergelaten op een vakantiepark in de Ardennen, waarna ze werd opgevangen door het personeel van de bijhorende taverne. Ze werd aangereden, kreeg een miskraam, maar onze taaie tante spartelde zich erdoorheen op een dieet van frietjes en andere restjes. Toen wij toevallig in dat park kwamen, en mevrouw zich aan mijn voeten wierp, was er geen ontkomen meer aan. Het park zou gaan sluiten voor de winter en er was geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht haar daar achter te laten. En zo kwam onze 'taaie tante' in ons leven. Ze heeft zich nog jaren opgesloten in reismandjes, zodat we haar maar niet zouden vergeten als we ooit zouden weggaan, maar die periode ligt gelukkig achter haar. Momenteel is ze dol op dutjes en, oja, nog steeds, frietjes!


De volgende blijvers zijn een duo'tje: Marie en Sam (°2015). Na sterillisatie door een lokaal asiel namen we Sam, samen met zijn broertjes en zusjes, in opvang. Ze waren mijn eerste nestje opvangers, de ene al wat socialer dan de andere. Maar onze Sammie spande de kroon. Ik weet niet wat hij heeft mee
gemaakt, maar bij elke toevallige aanraking verkrampte hij zo erg dat hij kaka deed waar hij zat. Hij was zó angstig, en het was zeker dat hij lang in opvang zou blijven. Toen de broertjes en zusjes van Sam een voor een geplaatst werden, bleef Sammie dan ook achter.
Op dat moment kwam Marie met haar broers in opvang. Alweer de ene socialer dan de andere, met Marie die tegen de muren opliep van angst. Haar broertjes werden geplaatst, en Marietje bleef achter.
Vanaf het moment dat ze elkaar leerder kennen, waren ze dol op elkaar, en wat ik hen niet kon bieden vonden ze bij elkaar: rust.
Omdat ik koste wat het kost wilde voorkomen dat ze uit elkaar gehaald zouden worden, besloot ik dat ze maar beter veilig bij mij konden blijven. De weg is lang geweest, en ze evolueerden op hun tempo: van bange katjes waar niet aan te komen was, naar katjes die zich lieten strelen omdat ze voelden dat ik daar blij van werd, naar katjes die dól zijn op aaitjes (van hun eigen mensen). Ze zijn nog steeds mijn bange aapjes, de graadmeter als er bezoek kwam voor een bange opvanger en de steun en toeverlaat van elk bang aapje dat na hen gekomen is. Ome Sammie en tante Marie, mijn paartje helpertjes.

De vijfde blijver is onze kleinste meid: Maya (°2016). In September 2016 kregen we een telefoontje met de vraag of we wilden gaan kijken bij een poesje dat zwaar ademde. Het was dringend, dus we sprongen in de auto en reden naar dit dier in nood. We moesten amper 10 minuutjes rijden, maar we kwamen te laat. Het poesje van amper een maandje of 6 was overleden. Teneergeslagen wilden we weer vertrekken, toen een man op ons kwam aflopen. Ze lagen al een paar nachten wakker van een vreselijk gehuil, of we wilde komen kijken. Ze hadden al gezocht, gezocht, gezocht, maar het zou vast een schuw diertje zijn, want het liep telkens weg. Wij hadden een vangkooi bij, en waren voorbereid op een avondje buiten, dus natuurlijk wilden we dat.
Ook wij gingen voorzichtig het bos in dat achter hun huis lag, en ook wij hoorden het gehuil. In mijn hart voelde ik dat dit geen schuw maar een ongelofelijk bang diertje was. We zetten de vangkooi op, vol lekkers, en wachtten. Het gehuil bleef, de vangkooi bleef leeg en de moederleeuw in mij schreeuwde dat ik moest zoeken, niet zitten wachten! Na een minuut of 10 kon ik mezelf niet meer sussen, en ging ik voorzichtig en stapje per stapje het bos weer in, alleen, zonder lamp en muisstil. Ik zette een voetje, en luisterde, weer een voetje in de richting van het gehuil. Tot ik op een punt kwam waar het gehuil enkel afnam, in welke richting ik ook een stapje zette. Het kon haast niet, maar zou het? Zat het diertje ónder mijn voeten? Ik speurde in het rond, en ja hoor! Daar zat Maya! Een piepklein poesje, vast in een hol van een ander dier. Ze wist niet waar naartoe en kon niet weg, maar ze was ook hardstikke bang van die enge hand die haar wilde bevrijden. 

Na het nodige kunst-en vliegwerk hadden we onze kleine meid in de reismand zitten: bang, maar veilig. Op naar huis! 
Ze keek ons aan met haar parels v
an ogen, en we smolten. Eigenlijk wist ik het buiten al: zonder ons was Maya in dat hol gestorven, we waren eigenlijk ook niet voor haar daar, zij blijft bij ons.
En tot op de dag van vandaag is zij onze speciale meid: de hele dag doet ze niet liever dan speelgoedmuisjes apporteren, en als ze 's avonds moe is dan nestelt ze zich bij me als een kleine baby. Onze kleine meid.

En (voorlopig) last, but not least: Lars (°2017). Hij kwam bij me samen met zijn twee prachtige broertjes, Lennie en Lucas. Ze hadden schimmel, calici, en waren ongelofelijk bang. Al waren ze alledrie erg verschillend. Lucas besloot na een paar dagen dat ik goed voor hem zorgde en dus wel oké moest zijn. Lennie besloot dat ik niet oké was omdat ik de kakkies uit zijn bakje stal. En Lars, die besloot dat ik mamapoes was. Doodsbang was hij, van elk geluidje en elk bewegingkje, en dus groef hij zich diep in mijn badjas, waar hij zich wel veilig voelde. Omwille van de schimmel zijn deze boys best lang in opvang geweest. Op Lennie wachtte iemand die smoorverliefd was op hem, vanaf dag 1. Ze had ervaring met bangerikjes en was bereid geduld te hebben tot Lennie besloot dat ze oké was (wat gelukkig best snel gebeurde). Lucas was zo'n "ik ben 5 min bang en dan vind ik alles weer leuk" mannetje. Die kwam dus ook al snel op zijn pootjes terecht. Maar onze kleine Lars bleef bang, haast in paniek, als er iets gebeurde dat hij niet kon plaatsen. Hij werd dikke vriendjes met Maya, en als hij moe was kwamen ze met z'n tweetjes bij me liggen. Mijn hart brak bij het idee dat ik hem moest "afnemen" van Maya, en bij het idee dat Lars zijn nieuwe mama misschien niet als mamapoes zou gaan zien en in zijn paniek zou blijven hangen. En zo bleef ook onze kleine garfield hier hangen :-)

©2019 VZW OSCAR.

Search