Mijn witte prins

Amper 24u geleden was je nog je vrolijke gekke zelf: ondersteboven dutjes doen en dollen met Lars. Er was geen vuiltje aan de lucht. Toen ik vanochtend opstond, zag ik je liggen op de stoel. Je was vannacht ziek geweest, maar nu leek alles wel weer ok. Welke kat gooit er niet nu en dan eens zijn heel maal terug uit... Maar ik zag dat er iets niet klopte, ik voelde dat jij je niet lekker voelde. Jij, mijn stoere vent, was flauw. Je wilde me in de buurt, mijn hand onder je hoofdje. Ik had geen afspraken opstaan, dus het was snel beslist: ik zou thuis werken om je in de gaten te houden.

Toen je even later van de stoel sprong om te gaan drinken leek je wel een dronkenman. Je zwalpte richting waterbak, en dronk een hele sloot. Met dit gebrek aan evenwicht maakte ik me toch zorgen, en toen je even later ook al je water er weer uitgooide werd de dierenarts, ondanks het vroege uur, opgetrommeld. Ik moest en zou zo snel mogelijk met jou naar hen toe gaan. Iemand zou je onderzoeken en alles oplossen. Zo gezegd, zo gedaan: ik knuffelde je nog even lekker en we reden samen naar de dierenarts. Die wist direct wat er mis was: een overvolle blaas omdat je geen plasje kon maken. Dat zouden ze wel oplossen. In het ergste geval zouden ze van jou een prinsesje maken. Pfieuw! Het is ok, dacht ik. Wat maakt het mij uit hoe je plast, áls je maar kan plassen!

De dierenarts bracht je onder narcose en je werd gesondeerd. Alles ging goed, en langzaam begon je weer wakker te worden. Maar toen besloot je hartje dat het genoeg te verduren had gekregen. Je duwde nog eens lekker in je dekentje, sloot je oogjes en ging. Weg van ons, zo plots, zo onverwacht. Mijn kanjer, mijn zachte jongen, mijn ventje.

Ik ben ongelofelijk verdrietig dat je er niet meer bent. Maar tegelijk kan ik niet anders dan blij zijn. Blij dat ik als een tijger heb volgehouden toen je gevangen moest worden. Zeven dagen patrouilleren waren ervoor nodig, maar ik ving je en je kwam bij me in opvang. Blij dat ik je opvangmama mocht zijn, en dat je mij uitkoos om te vertrouwen. En blij dat we besloten jou zelf te adopteren. Blij dat je me leerde hoe je geaaid wilde worden en dankbaar dat ik je nog liefde heb mogen laten voelen, warmte ervaren.

In gedachten zal jij altijd mijn engeltje bovenop de hoge kast zijn, dat over ons uitkijkt en alles in de gaten houdt. Degene die niemand te zien krijgt behalve ik. Dus lieve witte prins, waak je van daarboven verder over ons? Ik zal je ongelofelijk hard missen <3

©2019 VZW OSCAR.

Search