New kid on the block!

Een paar dagen geleden kreeg ik een foto doorgestuurd van een collega-opvangmama die ook nog eens dierenartsassistente is. Een mooie forse kater was gevangen in hun TNR programma en kwam dus bij haar in de praktijk binnen voor castratie. Zij zag de kat, ik zag de foto, en we hadden eigenlijk geen sneltest meer nodig. Die deden we natuurlijk toch, want misschien en hopelijk zaten wij ernaast. Maar nee hoor, in een razend tempo kleurde het streepje: FIV+.

Terugzetten kon dus niet meer. Een volwassen schuw dier bij een gastgezin zetten, goh dit soort katjes kan niet elk gastgezin aan. Maar wat dan?! Wij werken eigenlijk momenteel onze wachtlijst af. Maar dit is geen katje dat je ergens een paar weken kan laten overbruggen, hij had ogenblikkelijk een oplossing nodig. Dus misschien was het dom, misschien was het oneerlijk en misschien was het impulsief, maar ik zag een ongelofelijk bang diertje dat hulp nodig had. En dus werd Jesse (voordien Radja) dezelfde dag nog door Cattitude vzw naar ons toe gebracht.

Ondertussen zijn we een paar dagen verder, en ik kan met een opgelucht hart zeggen dat Jesse het in zijn huisje prima naar zijn zin heeft. Hij probeert niet uit te breken, hij wast zich, hij gaat op de bak, hij eet zijn bordje leeg en hij drinkt regelmatig. Kom ik in de buurt, dan weet hij zich even geen houding te geven en probeert hij zichzelf weg te toveren, maar verstop ik me achter het hoekje dan hoor ik hem smullen van zijn verse hapjes. Die zet ik voor hem nu natuurlijk wel superdicht bij zijn verstop-huis, maar toch, een echt schuw dier zou het gewoon vertikken te eten.

Dit ventje moet nog maar een jaar of twee zijn, en hij heeft hoogst waarschijnlijk nog nooit mensen ontmoet. Hoe zachter ik tegen hem praat, hoe langzamer ik knipper en hoe zoeter de woordjes die ik hem toefluister, hoe meer hij toch stukje bij beetje wat spanning lostlaat, ook al ben ik in zijn buurt. Ik weet niet of ik hij zich ooit zal laten aaien, maar dat hoeft voor mij ook niet. Zolang hij zich laat verzorgen als dat nodig is, is het voor mij voldoende. Maar ik ben er wel van overtuigd dat hij hier binnen in huis aansluiting zal vinden bij onze eigen bange katjes (Sam en Marie) en andere bangere opvangertjes, en dat hij hier gelukkig zal worden. Nu nog eerst even die vervelende quarantaine door, want we willen wel zeker zijn dat Jesse niet nog een bende ziektekiempjes bij heeft natuurlijk
©2019 VZW OSCAR.

Search