Winnie: supersenior

Winnie, Winnie, Winnie...

Toen Winnie bij ons kwam, bleef er van hem niet veel meer over. Hij was mager, slap en voelde zich slecht. Hij weigerde te eten, en dus was het al snel tijd voor een opnamen bij onze dierenarts.

Winnie mag dan wel stokoud zijn, zijn levenszin is absoluut nog aanwezig. En dus besloten we hem een tandoperatie te geven, in de hoop dat hij hierdoor beter zou gaan eten. Zo gezegd, zo gedaan: alle tandjes die Winnie nog had werden getrokken. We zijn nu een paar weken verder, en de rit is met veel ups en downs gegaan. Initieel at Winnie enkel tonijn, en dan ook enkel als ik naast hem zat en ook iets at. Daarna werd zijn buffet uitgebreid tot vis, en momenteel kan ik met veel trots zeggen dat Winnie weer alles opsmult wat hij voorgeschoteld krijgt. Al houdt hij een voorkeur voor alles wat mammie eet.

Onze man is met voorsprong de oudjes in ons retreat, en te zwak om nog te verhuizen. Hij heeft zich dus ondertussen wel wat extra privileges gescoord. Zo mag hij, aan de leiband, mee in de tuin soezen als we buiten eten in de zomer, en gaat rob geregeld een paar stapjes met hem wandelen. Al weet hij niet meer altijd 100% waar hij is en welke dag het is, hij is dolgelukkig, hij straalt en hij blinkt, en hij overlaadt ons met kusjes. We kunnen alleen maar hopen dat hij nog veel van die mooie zonnige dagen bij ons mag meemaken.
wp_20180504_18_24_49_pro_li.jpg
wp_20180604_027.jpg
wp_20180706_001.jpg
©2019 VZW OSCAR.

Search